چرا استاندار همدان در جلسات رسمی ماسک نمی‌زند؟

به گزارش “فردای همدان”، این روزها مردم به متن اخبار رسمی توجه کمتری نشان می‌دهند و به جای توجه به متن، نگاه عمیقی به تصویر همراه با خبر یا تیتر آن می‌اندازند، تیتر و عکس نقطه شروع خواندن یک خبر هستند و اگر نگاهی گذرا به مهمترین اخبار روز شهرمان همدان بیاندازیم، ظاهرا مجموعه مدیران استان و شهر ما در مقابله با شیوع کرونا موفق عمل کرده‌اند و البته بی‌شک باید در این روزهای سخت خسته نباشید و دست مریزاد به یکایک آنان گفت.

اما به هر اندازه که موفق شده باشند کشتی جامعه را در فضای پر التهاب به پیش ببرند، همین مدیران نباید فراموش کنند که ویروس کرونا هنوز از دیار ما خداحافظی نکرده است و هنوز حضور دارد. اگر چه اوضاع به حالت عادی برگشته اما به سفارش بالاترین مقام های بهداشتی کشور باید همچنان مراقب بود و اصول اولیه فاصله گذاری اجتماعی را رعایت کرد.

اگر بخواهیم برخی از این اصول را مرور کنیم، به یک مورد غیرقابل نقض می‌رسیم، استفاده از ماسک در فضاهای عمومی. سوال اینجاست چرا به عنوان مثال از رانندگان محترم تاکسی در همدان خواسته شده که بیش از سه مسافر سوار نکنند و همزمان البته برای حفظ سلامت جامعه چشم بر کرایه خود ببندند. پاسخ این سوال ساده است، به دلیل تقدم نفع جمعی جامعه بر نفع فرد.

حال باید پرسید چگونه می شود از مردم یک شهر خواست نفع جمعی را بر نفع شخصی ترجیح دهند و مثلا از بخشی از درآمد خود بگذرند یا در خانه بمانند و یا برای حفظ سلامتی جامعه بدون پوشاندن دهان و بینی خود در سطح شهر عبور و مرور نکنند ولی عکسهای خبری رسانه های همدان پر باشد از عکسهای استاندار و فرماندار و شهردار و نماینده شورای شهر که بدون ماسک یا حتی گاهی عدم رعایت فاصله اجتماعی مناسب در بازدید از پروژه هایی که به نوعی فضای سکونت خانوارهاست؟

دیدن عکس شاهرخی استاندار همدان در حالی که در یک جلسه رسمی بدون ماسک در حال اداره جلسه بود درحالی که قریب به اتفاق حاضرین با رعایت فاصله اجتماعی و ماسک در جای خود نشسته بودند مخاطب را در ضمیر ناخودآگاه به این باور می رساند که واقعا کرونا از همدان بار سفر بسته و اگر چه باید خدا را شکر کرد اما ذهن جستجوگر مخاطب با تناقض موجود در عکسها چه کند؟ آیا لازم است در فضاهای عمومی ماسک بر صورت بزند یا نه؟ اگر لازم است چرا شاهرخی ماسک ندارد؟ چرا شهردار همدان ماسک نزده؟ چرا برخی از اعضای شورای شهر ماسک ندارند؟ و اگر فاصله اجتماعی مهم است چرا در یک عکس خبری فرماندار یک شهرستان بدون رعایت فاصله اجتماعی به بازدید از پروژه مسکن مهر رفته است.

شاید این بزرگواران پاسخ دهند ما برای ایجاد آرامش ذهنی مخاطب و در هنگام انداختن عکس ماسکها را برداشتیم اما لازم است مدیران برای ایجاد آرامش مخاطبان کاری کنند که سایر دغدغه های مردم چه در روزهای کرونایی و چه پساکرونایی از صفحه ذهن آنها پاک شود، به عنوان یک مثال کوچک، ماسک نزدن استاندار در عکسهای خبری مشکلی از کاهش درآمد رانندگان تاکسی حل نمیکند اما ماسک زدن آنها آموزش غیر مستقیمی است به تمام مخاطبان رسانه های شهر و رسیدن به یک باور عمومی که رعایت نکات بهداشتی تایید شده وزارت بهداشت اولین و مهمترین گام مقابله با کروناست.

یادداشت: از مجیر خضریان




جمعیت هلال احمر یا خانه‌ احزاب!

سخنی با مردم و مدیر عامل مستعفی جمعیت هلال احمر همدان

بهروز کارخانه مدیر عامل جمعیت هلال احمر استان همدان در مصاحبه‌ای با همدان نامه، عللی را در باب استعفایش مطرح نموده که اگر فرار رو به جلو نباشد، اما همه‌ی واقعیت نیست.

کارخانه، علت استعفایش را تذکر مهندس شاهرخی استاندار همدان در جلسه‌ای و در رابطه با عملکرد ایشان در ایام شیوع کرونا عنوان می‌کند و با تاکید بر اینکه عملکرد خوبی داشته، سعی بر تخطئه‌ی دیگران نموده و غافل ازینکه هیچ‌ فروشنده‌ای به ماست خود نمی‌گوید ترش است.

آقای کارخانه گویا فراموش کرده‌اند در هفت سال گذشته جمعیت هلال احمر محلی برای فعالیت حزبی همفکران ایشان گشته و نقش پدر معنوی اصلاح طلبان سابق و اپوزیسیون‌های فعلی دولت در همدان را بازی می‌کردند و اینک که خاصیت پدرخواندگی خود را از دست داده‌اند، قصد فرافکنی و کشیدن خط سفید بر کارنامه هفت‌ساله‌ی خود در جمعیت هلال احمر را دارند.

 همچنین ایشان ازینکه در طول مدت مدیرعاملی خود بر جمعیت هلال احمر، بیشتر روزهای هفته و در ساعات کار اداری را، در بیمارستان‌ها مشغول به کسب درآمد شخصی بوده‌اند سخنی به میان نیاورده‌اند و نفرموده‌اند که چند بار از سوی نهادهای بازرسی مورد تذکر قرار گرفته‌اند؟!؟

لازم است این نکته نیز به آقای کارخانه یادآوری شود که در ایام مبارزه با ویروس منحوس کرونا، طبق مصوبه ستاد ملّی مبارزه با کرونا و اجرای طرح فاصله گذاری اجتماعی در سراسر کشور، می‌بایست تیم‌های انجام عملیات کنترل و تب سنجی بصورت ۲۴ ساعته در ورودی‌ شهرهای کشور مستقر شوند و یکی از دستگاههایی که این وظیفه را عهده‌دار بود جمعیت هلال احمر بود، اما طبق نامه‌ای که با امضای شخص آقای کارخانه، به جمعیت هلال احمر در شهرستانهای استان همدان ارسال می‌شود، شخصاً دستور به حضور نیروهای جمعیت هلال احمر در ساعات مشخصی در ورودی‌ ‌های شهر‌ها می‌کند که خلاف مصوبه‌ی ستاد ملی کرونا بوده که جا دارد دادستان استان، بعنوان مدعی‌العموم در این موضوع بخاطر نادیده گرفتن ارزش جان انسانها ورود داشته باشد.
وی در این مصاحبه عنوان می‌کند که فرماندار ملایر یک سال بدنبال جابجا کردن رئیس جمعیت هلال احمر ملایر بوده و افتخار می‌کند که اجازه نداده، در حالی که اذعان می‌کند در طول این یکسال نتوانسته تنش بین فرماندار ویژه ملایر و رئیس جمعیت هلال احمر را برطرف کند، و این خود نوعی اقرار به بی‌تدبیری مدیریت آقای کارخانه در هلال احمر استان همدان است .

ضمن اینکه علت واقعی اصرار فرماندار ملایر بر جابجایی رئیس شهرستانی را نیز عنوان نمی‌کند و نمی‌گوید که در طول این یکسال، ولدی فرماندار ویژه شهرستان ملایر چندبار در رابطه با کمبودهای جمعیت هلال احمر ملایر و سوء مدیریت رئیس آن، با آقای کارخانه مکاتبه داشته است.

همچنین آقای کارخانه نمی‌گوید که طبق قانون، جمعیت هلال احمر باید نسبت به جمعیت هر شهری، به میزان ۲ درصد وسایل لازم و ضروری در انبارهای بحران برای ایام بحرانی داشته باشد، و زمانیکه فرماندار ملایر شبانه، از انبار سوله بحران هلال احمر در ملایر بازدید میکند با انبار خالی‌ مواجه می‌شود و بعد از گذشت یکسال و نامه‌نگاریهای مکرر، آقای کارخانه بصورت صدقه وار، اقدام به تجهیز انبار مدیریت بحران در شهرستان‌های استان می‌نماید!!!
 ایشان در این مصاحبه مجدد به استاندار همدان حمله کرده و استاندار را محکوم به اطلاعی از وظایف هلال احمر می‌کند، در حالی که نمی‌داند یا نمی‌خواهد بگوید که شاهرخی مدیریت را از پایین‌ترین رده‌های مدیریتی در شهرها و استانهای مختلف شروع کرده و سوابق ایشان در پست‌های حساس، نشان داده که آگاهی لازم را از وظایف دستگاهها، یک شبه و با معامله بر سر مسئولیت ستاد روحانی در سال ۹۲ بدست نیاورده است.

بهر حال آقای کارخانه در این مصاحبه به جای اینکه پاسخگوی مدیریت ۷ ساله‌ی خود بر هلال احمر استان باشد، سعی کرده است با تخطئه کردن دیگران، عملکرد خود را مثبت نشان دهد، در حالی که فقط گزارش عملکرد مدیریت ایشان بر جمعیت هلال احمر در بحران سیلابهای بهار سال ۹۸ در استان همدان و نارضایتی مردم از توزیع امکانات و رسیدگی هلال احمر، غرق شدن چندین انسان بی‌گناه و کودکان مظلوم در شهرهای مختلف استان همدان بخاطر نبود وسایل و لباسهای غریق نجات، گویای همه چیز است و دیگر سوابق مدیریتی ایشان در این ۷ سال بماند برای روزهایی که آقای کارخانه با وجدان بیدار بدان بیندیشد.
 یادداشت از: طاها توحید، فعال مدنی و سیاسی




چالشی به بهانه روز سعدی

در این روزها که کشور عزیزمان ایران و مردم آن با گرفتاری‌های بیش از پیش مالی روبرو هستند، جا دارد در کنار ارسال انبوه عکس‌هایی با مضمون گرامیداشت روز سعدی بزرگ همراه با بیت‌های شعر این شاعر گرانمایه به معروفترین بیت این شاعر ایرانی عمل کنیم. بیتی که جهان ایران و ایرانی را به نام آن می شناسد.
بنی آدم اعضای یکدیگرند
که در آفرینش ز یک گوهرند

این چندماه دوران سخت قرنطینه خانگی فرصتی برای هزینه‌های همیشگی از سبد خانواده نداشتیم. دید و بازدیدها به کلی لغو شدند، یادها و دیدارها به تماس‌های صوتی و تصویری آنلاین تبدیل شد . اما چون از نزدیک فرصت دیدار فراهم نبود، به چشم خود ندیده‌ایم که نزدیکترین افراد جمع خانواده ما ممکن است به دلیل بیکاری و رکود در گرفتاری‌های مالی غوطه ور شده باشند و فشار فکری و روانی لبخند را از چهره های گرم‌شان ربوده باشد.
من مجیر خضریان یک ایرانی تصمیم گرفتم پیشنهاد چالش همدلی سعدی را مطرح کنم. برای همراهی با این چالش کافیست ما ایرانیها در هر جمع خانوادگی، دوستانه، صنفی و کسب و کار، جمعی را تشکیل دهیم به نام گروه همدلی سعدی، عضویت در این گروه کاملا داوطلبانه و بدون اجبار و با مدیریت یک نفر معتمد جمع صورت گیرد .

هر عضو مبلغی بین 10 درصد تا20 درصد درآمد ماهیانه خود را به حساب معتمد جمع واریز کند و وی هم با حساب و کتاب مکتوب به شکل مساوی بین تمام اعضای همان گروه تقسیم کنند. البته ما می توانیم از دریافت دوباره آن مخفیانه و بی سروصدا صرف نظر کنیم تا سهم آنهایی که در گروه دریافت کنندگان هستند، بیشتر شود. اگر چنانچه تمام اعضای گروه از دریافت آن صرف نظر کردند معتمد می تواند با صلاحدید جمع آن را در امور خیریه خرج نماید.
فراموش نکنیم این روزها ممکن است بیش از این ادامه دار شوند و کمبود منابع مالی و رکود اقتصادی تنش و درگیریهای خانوادگی و اجتماعی را بالا ببرد. شاید فردا برای همدلی و همراهی ما دیر باشد.

من از یکایک خوانندگان این یادداشت دعوت میکنم آن را برای نزدیکترین و صمیمی‌ترین اعضای خانواده خود بفرستند تا چالش همدلی سعدی را به چالشی به وسعت تمام ایران تبدیل کنیم.
فراموش نکنیم 10 تا 20 درصد درآمد ماهیانه همان مبلغی است که ماهیانه از سبد خانواده صرف مهمانی‌ها و دورهمی‌های ما می شد و این بار آن را به فرصتی برای همدلی و زدودن غبار نگرانی از چهره نزدیکان خودمان تبدیل می کنیم.

باور کنیم

بنی آدم اعضای یکدیگرند
که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار

یادداشت از: مجیر خضریان




برندسازی خلاق با تکرار غافلگیری/ نگاهی به نمایشگاه احمد آریامنش

برند سازی خلاق در هنر
فردای همدان/ برای برند شدن باید متمایز بود برای تمایز داشتن هم خلاقیت لازم است.علاوه بر همه اصول و قواعد در برندسازی هنری داشتن خلاقیت بخش جدایی ناپذیر آن است. مهمترین مزیت رقابتی برای یک هنرمند بعد از شناخت و بیان و مهارت، خلاقیت است چه اساتید و هنرجویانی که بعد از سالها و تلاش و دود چراغ خوردن هنوز جایگاهی که باید را پیدا نکردند چراکه به برندسازی اهمیتی ندادند یا نمیدهند این روزها عدم توجه به مقوله برند سازی آن هم از نوع خلاقانه اش در هنرمندان نتیجه‌اش انزوا و دیده نشدن است و برعکس اهمیت دادن به تضمین فروش آثار و خدمات است. امیدوارم با آگاهی از مارکتینگ و برندینگ در هنر تغییر محسوسی در هنر و هنرمند ایرانی ایجاد شود و پیوند محکمی به این هنر و کسب و کار برقرار شود.
استاد احمد آریامنش مسیر برندسازی خلاق خود را به خوبی طی کرده کارنامه درخشان ایشان گواه این موضوع است ابداع دو خط سفیر و کرشمه در دورانی که متعصبان و سنتی نویسان آن را گناه نابخشوده ای می دانستند و می دانند یا ورود به عرصه نقاشیخط نیز گناهی کمتر از آن نبود و دعواهایی میان پیروانشان (که کی از همه اول تره) هیچکدام از موانع و نقدها، مسیر و سرعت و جسارت خلاقانه آریامنش را کم نکرد.

تکرار غافلگیری

استاد در هر نمایشگاه بیننده، علاقه مندان به عرصه خوشنویسی و نقاشیخط را غافلگیر می کند او چیزی به غیر از غافلگیری را تکرار نمی‌کند به کلیشه تبدیل نمی شود و هر بار از خود عبور (گذر) می کند. احمد آریامنش در آخرین نمایشگاه اش به راستی از تنوع رنگ عبور کرده از فرم های کلاسیک از یکنواختی از تکرار قبل، گذشته و به یک شیدایی و پختگی جدید در آثارش رسیده تنوع فرم دربی فرمی تنوع رنگ در بی رنگی عبور از مهارت با رقصیدن قلمو روی بوم در یک شیدایی عارفانه که این بار حرفی تازه دارد .ترکیب بندی هایی بدیع تر در آثار تابلوها دیگر اثری از قدرت نمایی نیست هرچه هست خود اوست که در روی بوم آمده و سالها تجربه درونی است در نمایشگاه گذر ادای صحیح کلمات را نمی بینیم بلکه حسشان می کنیم گویی در مقابل طبیعت نشسته ای نسیم و عطر گلها صدای رود را حس می کنیم آریامنش بخشی از تاریخ هنر معاصر ایران است که با ابداع و خلاقیت ارزش آفرینی کرده و برندی ماندگار از خود ساخته است.

خوشبختانه او مانند شخصیت حقیقی اش سخاوتمندانه شاگردانی چون خودش را پرورش داده و نگاه خلاقش را به جامعه هنر معاصر تزریق می‌کند. دستانش برای خلق خلاقیت توانا باد و سایه اش بر سر هنر معاصر مستدام.




نمایش دست‌های هگمتانه در همدان

به گزارش فردای همدان، پس از نمایش فیلم، جلسه پرسش و پاسخ از طرف «اکبر محمدی» فیلمساز و مجری برنامه آغاز شد:

شما مستند دست‌های هگمتانه را یک رمان مدرن می‌دانید. چرا؟

رمان مدرن یعنی یک
روایت مدرن؛ بله این فیلم یک رمان مدرن و تو در تو از رفت و آمد زمان است و از دست‌های
یک شهر.  در واقع درامای یک شهر است و یک برداشت
و حکایت شخصی است و تاریخ نیست، در واقع من خیلی به مستندسازی اعتقاد ندارم، چیزی را
که به آن مستند می‌گوییم واقعا سندیت دارد یا نه؟ دستکاری‌هایی که در دوربین و کادر
و روایت‌های رسمی می‌شود، در واقع می‌تواند سندیت و واقعیت نداشته باشد. واقعیت ارتباط
برقرار کردن است  وچه برداشتی از واقعیت داریم،
چون خود واقعیت دسترس‌پذیر نیست و این یک اشتباه است که به عنوان مستند در ادبیات سینمایی
رایج شده است برای این‌که یک عده تخصص نمایی کنند. واقعیت این است که فیلم ساز با موضوع چگونه برخورد می‌کند وچه برداشتی از آن
دارد. پس این فیلم یک روایت
مونولوگ از چیزی هست که در آن زندگی می‌کنیم نه آن‌چه می‌بینیم، یک زندگی است و گزارشگر
نیست. این فیلم یک روایت داستانی
از شهر است. در هیچ تصویر و شیئی نیست که داستانی نباشد، یک درخت پر از داستان است،
یک خانه پر از داستان است و چه چیزی به اندازه یک ستون از تخت جمشید می‌تواند در خود
داستان جای داده باشد؟

این فیلم با سوال‌هایش
پیش می‌رود. سوال از این شهر که چه بوده است؟ چگونه بوده است؟ و چرا اینگونه است؟ اغلب
فیلم‌ها در حال جواب دادن هستند: این شی یا مجسمه چیست؟ این مکان کجاست؟ مربوط به چه
دوره‌ای است؟و همیشه جوابی دارند، خسته شدیم از شنیدن این جواب‌ها؛ در واقع سوال ها
مفقود هستند. دختری که کار صنایع دستی انجام می‌دهد، یک سوال یا بحث با خودش دارد؛آیا
من خود این شئ نیستم؟ شیئی که هزاران سال مانده است؟یا خود این شئ ها شاه نیستند؟ این
فیلم از تاریخ سوال دارد از منی که در تاریخم، چرا بوده است؟ سوال از این شهر چرا با
این‌که همه چیز در آن هست هیچ چیزی در آن نیست «شهر سه هزار ساله» چرا احساسش نمی‌کنیم؟
زمانی‌که در آتن جدید راه می‌روید حضور سه هزار ساله این شهر را حس می‌کنید، حضور ارسطو
، افلاطون،…اما در همدان که ۳۰۰ سال بیشتر از آتن قدمت دارد همچین احساسی نداریم.

همدان با گذشته افسانه‌وش
خود، با هفت حصار تو در تو که نهانی‌ترین آن با خشت طلا و نقره ساخته شده بود، حیرت
آور است اما واقعیت دارد. در فیلم چیزهایی که در گذشته بودند به نحوی جدید مطرح می‌شوند.
مانند هیروشیما عشق من، آن دوتن برهنه که می‌سوزند و پوست‌هایشان با هم ترکیب می‌شود
و با پوست‌های سوخته درون شهر یک دِراما را شکل می‌دهند.

این فیلم نیز  بر این دِراما شکل می‌گیرد که بین حال و گذشته است؛
گذشته افسانه‌وش و زمان حالی که نمی‌تواند خودش را افسانه کند و چطور ما می‌توانیم
بیافرینیم و افسانه‌وشی تاریخ واسطوره را در درون خودمان بزایانیم.

اساسا در تمام کارهایتان به دست به عنوان موجوی مستقل نگاه می‌کنید و در این فیلم
فراتر از کارهای دیگرتان. چرا و از کارکرد آن در فیلم برایمان بگویید.

خب این یک فیلم سفارشی
برای صنایع دستی است. دست مظهر خواست بشری
است، پا برای فراتر رفتن و گذر است اما دست ایستادن است، جهان با دست و اراده بشر ساخته
شده است و آن‌چه در جهان ساخته شده است ظهور دست بشری است. اغلب در سینما چهره دِراما ایجاد می‌کند و این اشتباه است چون دست است که می‌نویسد،
ایجاد می‌کند، بازی دست‌ها خیلی مهم هستند کاراکتر دارند و حیرت آورند و در عادت‌های
خودمان این موضوع را نمی‌بینیم. عادت برای ندیدن است، ما در عادت‌های خود حرکت دست
را متوجه نمی‌شویم، شکستنِ عادت دیدن می آورد.

نوع ساخت هر فیلم
که آمریکایی است یا ایتالیایی یا فرانسوی را می‌شود از حرکت دست فهمید؟ به این دقت
کرده‌اید؟حرکت دست یک ایتالیایی با یک فرانسوی متفاوت است و می‌شود تشخیص داد؛ چهره
همواره پوشاننده است ودروغ می‌گوید اما دست معترف و افشاگر است.

نقش دست در تمدن
بشری اعجاب‌آور است. دست از ناخودآگاه ما ریشه می‌گیرد. این دست‌ها چه کارها که نکرده
اند؛ کاخ ها را ساختند، کشاورزی کردند، گندم کاشتند و برداشتند، چرخ کوزه‌گری ساختند
و کوزه‌ها را بافتند و ساز زدند. دستی که با یک تیر زدن
به ناصرالدین شاه تاریخ ما را عوض کرد و دستی که جنگ جهانی اول را به راه انداخت. صداهای بشری، صداهای موسیقایی نیز با دست بشر هستند و به واقعیت روند. گوناگونی
نقش دست در تمدن بشری عظیم وعجیب است.

نظرتان درباره موسیقی ایرانی (تک صدایی)چیست و در آثارتان به چه نحوی از موسیقی
استفاده می‌کنید؟

موسیقی ایرانی، موسیقی
مونوفونیک است (تک صدایی ) است ومن اساسا با مونوفونیک بودن موسیقی مسئله دارم چون
ذهن‌ها را آماده تک صدایی شنیدن می‌کند و ملت ایران را به تک صدایی و حکم کردن عادت
داده است و این جنایتی است که موسیقی در حق ما کرده است و دسپوتیزم صدایی و تک صدایی
را طبیعی جلوه داده است. این موسیقی کامل ما نیست بلکه بخشی از آن است که به ما رسیده
است.

در دوره صفوی هزاران
دست موزیسین بریده می‌شود طوری که تمام خاندان عبدالقادر مراغه‌ای؛ موسیقیدان بزرگ
ایرانی مجبور به ترک وطن می‌شوند و موسیقی امروز عثمانی، بازمانده فهم موسیقایی خاندان
عبدالقادر مراغه‌ای است. شما به تحریرهای طاهرزاده دقت کنید که چگونه به چند صدایی
شدن می‌رسد، یا تلاش‌هایی که محمدرضا درویشی برای احیای موسیقی عبدالقادر مراغه‌ای
می کند. در تنبور ایرانی هم چند صدایی داریم، با نواختن استادان اصیل اما در ابتدای
راه هستیم. ۵۰ یا ۶۰ سال است که داریم کارهایی در این زمینه انجام می‌دهیم.

وقتی که دائما در
مسئله تحریم موسیقی هستیم معلوم است که رشد نمی‌کنیم. تاج اصفهانی چقدر کار کرد و تلاش
کرد که تاج بشود یا طاهرزاده چقدر برای دوصدایی شدن موسیقی تلاش کرده است آن وقت به
راحتی در برج میلاد کسانی را میب‌ینیم که به نام موسیقی و معلوم نیست که هستند و از
کجا آمده‌اند، چهره‌هایی که نمی‌شناسیم و نمی‌دانیم چه کارهایی کرده‌اند و چه سابقه‌ای
دارند؛ آیا این غنا و مبتذل نیست که دارد به خورد ملت می‌رود؟

پس در ابتدای راهیم.
دوصدایی کردن کار هر کسی نیست ما برای رسیدن به همچین موسیقی نیازمند نبوغی مانند باخ
هستیم.

آیا این فیلم دست های هگمتانه فیلم سفارشی است؟

بله اصولا بدون سفارش
نمی‌شود فیلم ساخت. حتی اگر یک فیلم در مورد خودتان و برای خودتان بسازید شما به خودتان
سفارش داده‌اید. سفارش گرفتن هیچ ایرادی
ندارد اما سفارشی ساختن بد است و ایراد دارد. سفارشی ساختن نوکری کردن است، هیچ کس
به من نگفت چگونه بساز و دخالتی هم نکرد، اصلا من اجازه نمی‌دهم که کسی در کارم دخالت
داشته باشد و این فیلم سفارشی بود برای صنایع دستی و همچنین بیشترین تصویر را در تاریخ
سینمای ایران این فیلم دارد.

چرا اینگونه مستندها جریان‌ساز نمی‌شوند؟

چون رسانه‌ها به
جای این‌که واسط ارتباطی باشند واسط انقطاعی هستند. هنر رسانه نیست، بلکه رسانه‌ها یک اثر را معرفی می‌کنند، اگر هزاران مقاله‌ای
که در مورد لبخند ژوکوند نبود کسی عظمت این تابلو را فهم نمی‌کرد، رسانه‌ها جهان هنر
را مهجور می‌کنند.

این‌که می‌گویم ما
منتقد نداریم همینه چه کسی در مورد مستندهای ایرانی مقاله درستی داده وگرنه هنرمند
وظیفه ندارد کار رسانه‌ای بکند. تلویزیون نمایشگاه نقاشی را به اسم تبلیغ نشان نمی‌دهد
و اگر نشان دهد یک اتاق خالی با چند تابلو نشان می‌دهد و داستان فیلم را به جای نقد
فیلم نشان می‌دهد. من چه بگویم؟ این واقعا غم انگیز است و به همین خاطر ملت هنر را
نمی‌بیند آیا نقاشان و نقاشی را می‌بینند؟ نه نمی‌شناسند حتی کمال‌الملک را، موسیقیدان‌های
ما را می شناسند؟ نه.

این‌ها غم انگیز
است، رسانه‌ها نقش واسط دارند و ما این واسط را نداریم.




کسب و کار در فضای مجازی؛ فرصت یا تهدید

جهان امروز با ارتباطات وسیع میان افراد شناخته می شود. بخش قابل توجهی
از زندگی ما توسط همین روابط اجتماعی تعیین می‌شوند و هرچه کیفیت این روابط بالاتر
باشد، سطح زندگی و به تبع آن حوزه کسب و کار نیز ارتقا خواهد یافت. البته این
روزها، تصور ارتباط میان انسان‌ها بدون ابزارهای ارتباطی جدید و فناوری‌های دیجیتال امکان
پذیر نیست.

تک تک ما زمانی از روز را صرف حضور در شبکه‌های اجتماعی می‌کنیم و نقش‌های
مختلف خانوادگی، اجتماعی و کاری را بر عهده می گیریم. نزدیک به 500 هزار شغل
در فضای مجازی رنگ رونق به خود گرفته و نوید روزهایی خوش را در این عرصه می‌دهند. آنچه
اهمیت این موضوع را بیش از پیش نشان می‌دهد نفوذ فضای مجازی در همه حوزه‌ها از
جمله اقتصاد، سیاست، فرهنگ و سلامت و جهان شمول بودن آن است. این بدان معنی است که
قشرهای مختلف جامعه از کوچک و بزرگ و مرد و زن در جایگاه‌های گوناگون اجتماعی را در
بر می‌گیرد. شاید شما هم تا به حال از خود پرسیده باشید که چگونه می‌توانید از شبکه‌های
اجتماعی در جهت توسعه کسب وکار خود استفاده کنید و مزایا و معایب این رویکرد چیست؟

 دارا بودن روابط شغلی مناسب در شبکه های مجازی و اجتماعی عامل بسیار مهمی در یافتن شغل مناسب است.  به علاوه، اطلاعات مرتبط
 با سرمایه‌گذاری نیز به صورت گسترده در فضای مجازی ارائه می‌شود و در نتیجه موفقیت سرمایه گذاری تا حدود زیادی به آگاهی و دانش افراد از نحوه حضور در شبکه‌های مجازی وابسته است.

یکی از بهترین ویژگی‌هایی که بازاریابی فضای مجازی برای کسب و کارهای
امروزی به همراه دارد، این است که مانع چندانی برای ورود و استفاده از امکانات آنها
وجود ندارد. در دوره‌های گذشته صاحبان کسب و کار باید هزینه زیادی خرج تبلیغات می‌کردند
تا به مشتری مورد نظرشان برسند اما امروزه می‌توانند با استفاده درست از شبکه‌های
اجتماعی مانند اینستاگرام یا تلگرام به فروش مناسب محصولات خود دست یابند.

باید از فضای مجازی با آموزش مناسب بهترین استفاده را برد و کارکردهای
آن را مدنظر قرار داد. مشاغل مختلف در بخش آی تی، گردشگری، خدمات، حمل و نقل، خرید،
سلامت، تجارت، دوره‌های آموزشی مجازی، آموزش مهارت، انجام کارهای اداری و بانکی و مانند
آن از جمله شغل‌های مختلف درگیر با فناوری و فضای مجازی هستند. فضای مجازی دنیای وسیع
از کسب و کارهای جدید است که با خلاقیت و ایده پردازی می توان از آن استفاده کرد. همچنین
در این فضا می توان از کسب و کارهای جدید که در قالب فناوری نوین برای بشر به ارمغان
آمده در راستای خدمت رسانی مناسب که منجر به کاهش ترافیک، کاهش حضور، سهولت دسترسی
و ارزان بودن است بهره گرفت. افراد با کمی خلاقیت و گذراندن دوره های آموزشی مختلف
می توانند با استفاده از این فضا کسب درآمد کنند.

از این رو هرگونه تهدید این فضا ، ایجاد اختلال در زندگی مردمانی است
که بنای کسب و کار خود را در این مسیر چیده اند. اتفاقاتی مانند فیلترینگ ، قطعی اینترنت،
کندی دسترسی به شبکه و انتشار ویروس بخشی از این 
تهدیدات است.

به نظر می‌رسد مهمترین تهدید در این زمینه، نبود قانون منسجم در کشور به منظور حفظ حریم کسب و کار در فضای مجازی است. قانونی که بتواند از شروع یک فعالیت اقتصادی حمایت کرده و البته حقوق خریداران را رعایت کند. پایداری اینترنت را تضمین کرده و مقررات تنبیهی و تشویقی مناسب را برای بقای این عرصه تعیین کند. رسیدن به این آرمان، همت و تلاش کارشناسان مطلع بخش‌های اقتصاد، فناوری اطلاعات و حقوقدانان را می طلبد تا شاهد تصویب قانون ” کسب و کار در فضای مجازی” در مجلس شورای اسلامی باشیم و توسط این قانون بتوانیم امنیت شغلی را برای آن دسته از افرادی که شغلشان وابسته به فضای مجازی است، تأمین کنیم.

دکتر سیدمجتبی حسینی، کارآفرین و استاد دانشگاه




یک رونمایی مهم در سلسله نشست‌های دیدار

رونمایی از کتاب آثارباقیه ابوریحان بیرونی ترجمه و تعلیق دکتر پرویز اذکایی در شهرکتاب همدان برگزار شد.
به گزارش فردای همدان، این برنامه روز پنج شنبه ۲۶دی ماه ۹۸ در قالب سلسله نشست های دیدار با حضور دکتر پرویز اذکایی و دکتر بهرام پروین گنابادی برگزار شد.
همچنین در این برنامه رضوان سلماسی رییس کمیسیون فرهنگی شورای شهر همدان، حسین زندی فعال مدنی و محمد افشار دبیر انجمن شاهنامه خوانی چکاد همدان سخنرانی کردند.

عکس‌ها: ندا عندلیبی




مجید یوسفی نوید: تپه کارکاسی، عتیقه است

کاسی‌شهر در مسیر ایجاد تحول

 نشست
بررسی وضعیت «تپه پیسا» با حضور دکتر پرویز اذکایی، مهندس عباس صوفی، رضوان
سلماسی، مهندس حمید بادامی نجات، مهندس امیر فتحیان‌نسب و مهندس مجید یوسفی نوید و
جمعی از خبرنگاران و دوستداران شهر همدان و تاریخ و فرهنگ آن، چهارشنبه 25 دی‌ماه
در دفتر نشریه همدان نامه برگزار شد.

 به گزارش فردای همدان، در این نشست، دکتر مجید یوسفی نوید با بیان اینکه بهتر است پس از این از تپه پیسا با عنوان کارکاسی نام ببریم گفت: این تپه به عنوان پتانسیلی برای اثبات تاریخ این شهر است و ما به دنبال این هستیم که پارکی تاریخی در آن احداث شود که البته پارک تاریخی مشخصات طراحی خاص خود را دارد.

دکتر یوسفی نوید بحث امکان‌سنجی را مطرح کرد و
گفت: این طرح نیاز به مطالعه و کار طراحی تخصصی دارد تا به عنوان پارکی تاریخی
احداث شود. وی با تأکید بر اینکه احداث این پارک، یک مطالبه عمومی است بیان کرد:
از چند ماه پیش بسیاری از معتمدین آن منطقه دنبال رقم خوردن این اتفاق بوده‌اند و
مشخص است که این موضوع برای ساکنان منطقه اهمیت دارد.

مدیر منطقه 4 شهرداری همدان با بیان اینکه منطقه
4 بالذاته فقیر نیست بلکه به دلیل رهاشدگی فقیر شده است، تأکید کرد: این تپه مانند
عتیقه‌ای است که می‌تواند این منطقه را از نظر اقتصادی متحول کند و کارشناسان باید
بیاندیشند که چطور می‌توانند به عنوان درآمدی پایدار و قطب اقتصادی از ظرفیت این
منطقه استفاده کرد. وی افزود: ما در زمینه ساخت بناهای مدرن نمی‌توانیم با کشورهای
حاشیه خلیج فارس رقابت کنیم پس بهتر است روی داشته‌های غنی تاریخی خود تمرکز کرده
و از ظرفیت آنها استفاده کنیم.

یوسفی نوید ادامه داد: ما باید این سایت را طوری
طراحی کنیم که گردشگران همدان بتوانند در آن اقامت داشته و نیز گردش کنند. نگاه ما
درباره این پارک این نیست که مانند پارک مردم باشد بلکه این پارک الگوی بزرگ‌تری
از پارک مردم دارد و باید در طراحی نمایه‌ها و نورپردازی آن از عنصرهای تاریخی
استفاده شود.

مدیر منطقه 4 شهرداری همدان با بیان اینکه این
سایت دارای سه تپه تاریخی است، گفت: یک قسمت آن اراضی طبیعی است که متعلق به
سازمان منابع طبیعی است و حدود 6 هکتار است که طرحی اولیه برای آن تهیه و با منابع
طبیعی توافق کردیم آن را در اختیار ما قرار دهند. مابقی اراضی نیز خصوصی است. برای
اینکه این پروژه ناتمام نماند و منابع مالی آن تأمین شود بررسی کردیم که خارج از
این مجموعه، مسیر بلوار آیت‌الله نجفی یکی از پرترددترین محورهای مواصلاتی غرب به
شرق استان و کشور و ظرفیتی برای شهر است و می‌توانیم از آن بهره مطلوب را ببریم.
این طرح تهیه و به راه و شهرسازی ارسال شد زیرا باید برای تملک آن مجوزهای لازم را
بگیریم. البته ساز و کارهای اداری آن در راه و شهرسازی بسیار مهم است و اهمیت این
موضوع به اندازه‌ای است که راه و شهرسازی باید بخشی از کار را خودش پیگیری کند و
مصوبه آن را گرفته و ابلاغ کند.

وی با اشاره به بحث تبعات خرید این زمین بیان
کرد: اگر بتوانیم در بلوار نجفی با رعایت اصول میراثی پروژه‌هایی تعریف کنیم که
بتواند منابع مالی تملک اینجا را تأمین کند، اتفاق مبارکی است و در این صورت توازن
توسعه اتفاق خواهد افتاد. یوسفی نوید تأکید کرد: این موضوع وقتی به جریان می‌افتد
که به صورت مطالبه عمومی پیش برود و همه متولیان نیز به تحقق این امر کمک کنند. ما
در بودجه‌ سال بعد رقمی برای این پروژه کنار گذاشته‌ایم و برای مابقی آن نیز باید
سرمایه‌گذار جذب کنیم و اگر بتوانیم زمین آن را آزاد کنیم تا 50 میلیارد تومان می‌توانیم
به این سرمایه‌گذاری اضافه کنیم.   




امیر فتحیان نسب: تپه کارکاسی، پتانسیلی برای اثبات تاریخ همدان است

انسان‌محوری؛ رویکرد جدید شهرداری

نشست بررسی وضعیت «تپه پیسا» با حضور دکتر پرویز
اذکایی، مهندس عباس صوفی، رضوان سلماسی، مهندس حمید بادامی نجات، مهندس امیر
فتحیان‌نسب و مهندس مجید یوسفی نوید و جمعی از خبرنگاران و دوستداران شهر همدان و
تاریخ و فرهنگ آن، چهارشنبه 25 دی‌ماه در دفتر نشریه همدان نامه برگزار شد.

به گزارش فردای همدان، در این نشست مهندس امیر فتحیان‌نسب؛ معاون شهرسازی و معماری شهردار همدان با اشاره به اینکه اتفاقات خوب و مثبتی در شهرمان در حال افتادن است، بیان کرد: 5 سال است حتی یک مجوز برج‌سازی در همدان صادر نشده است. وی این موضوع را نوعی ارزش تلقی کرد و گفت: در این چند سال اخیر، حتی یک عدد تغییر کاربری فضای سبز به مسکونی هم نداشته‌ایم. در مقابل، شهرداری همدان به پیاده‌راهسازی و انسان‌محوری روی آورده است. در طرح جامع شهر همدان برای اولین بار با فشار مدیریت شهری، احداث بلوار جدید و شکافت بافت‌های تاریخی را نداریم. فتحیان نسب سیاست طرح جامع جدید که سال آینده مصوب می‌شود را شهر انسان‌محور بر پایه حمل و نقل پاک عنوان کرد و افزود: اولویت اول در این طرح، حمل و نقل عمومی است. وی در پاسخ به اینکه پیاده‌راه اکباتان دوباره به خیابان تبدیل شده گفت: این اتفاق، موقت بوده و اردیبهشت 99 وسایل حمل و نقل عمومی مناسب پیاده‌راه مانند قطار گردشگری یا ماشین‌های برقی جایگزین خواهند شد. 

امیر فتحیان‌نسب با بیان اینکه مشاوری برای
طراحی بازار همدان و زیرساخت‌های آن به کارگرفته‌اند گفت: بحث آتش‌نشانی بازار
بسیار ناایمن است که دارند بر روی زیرساخت‌های ایمنی آن کار می‌کنند.

وی افزود: در طرح جامع جدید، پیاده‌راه اکباتان
با تمام ظرفیت‌های گردشگری‌اش  با استفاده
از طرحی مناسب که در حال بررسی است، به میدان باباطاهر وصل خواهد شد و بدین ترتیب
ما مسیری گردشگری و به هم پیوسته  از میدان
آرامگاه تا میدان باباطاهر خواهیم داشت.   

 مهندس
فتحیان نسب با اشاره به اینکه شهرداری توسعه شهر را به سمت مناطق کمتر برخوردار می‌برد،
گفت: پشت شهرک مدنی به دنبال ایجاد باغ‌ویلا هستیم و منابع آبی و سرمایه‌گذار آن
نیز دیده شده است.

فتحیان نسب با بیان اهمیت بحث شهر دوستدار کودک
تصریح کرد: فعالیت همدان در این زمینه به اندازه‌ای بوده که در حال تبدیل شدن به
پایلوت غرب کشور هستیم و اثرات آن را خواهیم دید.

در بحث تپه کارکاسی (پیسا) با توجه به اینکه
قدمت آن از تپه هگمتانه بیشتر است و از سال 1377 به ثبت رسیده اما بی‌توجهی‌های
زیادی به آن شده به طوری که حفاری‌های غیر مجاز بسیاری در این سالها در آن انجام
شده است، اما در حال حاضر بودجه‌ای برای آن دیده شده و عزمی راسخ برای حفظ آن وجود
دارد. در این راستا ما طرح را به کارگروه زیربنایی استان برده‌ایم و مطرح کرده‌ایم
و تلاش می‌کنیم تا آخر سال مصوبات آن را بگیریم و از سال جدید کار را شروع کنیم.




مهندس حمید بادامی نجات: این محوطه باستانی، محور توسعه است

توسعه متوازن در سطح شهر

نشست بررسی وضعیت «تپه پیسا» با حضور دکتر پرویز
اذکایی، مهندس عباس صوفی، رضوان سلماسی، مهندس حمید بادامی نجات، مهندس امیر
فتحیان‌نسب و مهندس مجید یوسفی نوید و جمعی از خبرنگاران و دوستداران شهر همدان و
تاریخ و فرهنگ آن، چهارشنبه 25 دی‌ماه در دفتر نشریه همدان نامه برگزار شد.

در این نشست مهندس حمید بادامی نجات؛ نایب رییس
شورای شهر همدان با اشاره به اینکه توزیع خدمات شهری باید عادلانه باشد، بیان کرد:
حدود دو سال است در شورای پنجم تلاش می‌کنیم که توسعه متوازن را در سطح شهر اجرا
کنیم و اقداماتی که در این باره صورت داده‌ایم نیز مشهود است به طوری که میزانی که
به عنوان مثال در بلوار بعثت کار می‌شود، در خضر هم همان مقدار رسیدگی وجود دارد.
بادامی نجات اضافه کرد: بودجه‌ای که برای مناطق 3 و 4 پیش‌بینی شده و کمک‌هایی که
از سایر مناطق به این دو منطقه شده، باعث شده است که میزانی رضایت‌مندی در این
مناطق ایجاد شود.

مهندس بادامی نجات با بیان اینکه شورای پنجم
نگاه ویژه‌ای به تقسیم سرانه‌ها در سطح شهر همدان دارد، گفت: در کنار پارک 48
هکتاری که در حاشیه بلوار ارم داریم و تملک آن بسیار هزینه بر است، باید سرانه‌ها
را در مناطق شمالی، شرقی و غربی نیز توزیع کنیم. در این راستا پارکی 6 هکتاری در
منطقه 3 روبروی مجتمع‌های مسکن مهر در حال ساخت است. کنار بلوار آیت‌الله نجفی نیز
در حال ایجاد پارکی حاشیه‌ای هستیم.

وی افزود: با این نوع نگاه و با توجه به اینکه
اطراف تپه کاسی‌ها (پیسا) مناطقی مانند حصار قصابان، حصار اسلام‌شهر، حصار امام،
شهرک فرهنگیان، منوچهری، دیزج و در نتیجه، تراکم بالای جمعیت را داریم، احداث پارک
پیرامون این تپه، ضروری است. این پارک می‌تواند پارکی منطقه‌ای و فرا منطقه‌ای
باشد و کل شهر همدان از آن استفاده کنند.

بادامی نجات با اشاره به اینکه این پروژه، به
نوعی محرک توسعه است بیان کرد: در این پارک و اطراف آن ظرفیت‌های سرمایه‌گذاری
ایجاد خواهد شد که به ما کمک می‌کند که از ظرفیت شهر همدان به شکل مناسبی استفاده
کنیم زیرا همدان جایی قرار گرفته است که فاصله‌اش با استان‌های زیادی تنها حدود 3
ساعت است.

بادامی نجات در بحث عمرانی این تپه، سه بعد را
ذکر کرد و گفت: یکی تملک آن زمین‌هاست، دوم مجوزهای قانونی است که باید اخذ شود
زیرا آنجا خارج از محدوده شهر همدان است  و
باید ابتدا آن را داخل محدوده همدان بیاوریم و بعد سوم، ساخت آن مجموعه است که هم
هزینه‌بر و هم زمان‌بر است.